Synonimy: alfa-pirolidinoheptanofenon, alfa-pirolidinoheptiofenon, α-PHPP, alfa-PHPP, PV8, PV8;
Klasa: stymulanty;
Drogi podania: palenie, doustnie, rzadziej dożylnie.
α-pirolidynoheptanofenon (α-PHPP, PV8) jest katynonem należącym do tzw. klasy α-pirolidynofenonów, jest on homologiem w serii poprzednio zidentyfikowanych katynonów takich jak α-PBP (α-pirolidynobutiofenon), α-PPP (α-pirolidynopropiofenon), α-PVP (α-piro- lidinowalerofenon) i α-pirolidynoheksiofenon (α-PHP, PV-7). α-PHPP został po raz pierwszy zidentyfikowany jako środek obecny na rynku nowych substancji psychoaktywnych w 2013 roku w Japonii. Jego działanie było bardzo często porównywanie do α-PVP, który był jednym z najbardziej popularnych związków z grupy NPS w Polsce w latach 2013 – 2015.
Dawki α-PHPP:
Doustnie:
Dawka niska: 10 – 20 mg
Dawka przeciętna: 20 – 40 mg
Dawka wysoka: 40 – 60 mg
Dawka bardzo wysoka: powyżej 60 mg
Czas trwania efektów
Doustnie:
Czas maksymalnego oddziaływania: 15 – 45 min.
Czas oddziaływania: 3 – 6 godz.
Czas występowania efektów niepożądanych: 6 – 12 godz.
Donosowo:
Czas maksymalnego oddziaływania: 5 – 10 min.
Czas oddziaływania: 2 – 5 godz.
Czas występowania efektów niepożądanych: 4 – 8 godz.
α-PHPP jest głównie sprzedawany jako biały, różowy lub brązowy krystaliczny proszek w ilościach najczęściej pomiędzy 0,1 do 1000 g. Użytkownicy forów internetowych wskazują, że posiada on charakterystyczny „chemiczny” zapach. Związek ten przyjmowany jest poprzez wciąganie do nosa, palenie, dożylnie oraz doustnie. Pojedyncze dawki są często powtarzane. α-PHPP jest przyjmowany łącznie z innymi katynonami, alkoholem oraz środkami o działaniu uspokajającym.
α-PHPP wykazuje stymulujący efekt na centralny układ nerwowy. Do pożądanych efektów jego oddziaływania należą: zwiększona aktywność, motywacja do działania, poprawa sprawności fizycznej i umysłowej, poprawa nastroju, otwartość, komunikatywność, wzmożona potrzeba kontaktów towarzyskich, gadatliwość, zwiększona wrażliwość odbioru bodźców zmysłowych. Do działań niepożądanych PV8 należą m.in.: częstoskurcz, nadciśnienie, rozszerzenie źrenic, podwyższenie temperatury ciała, pocenie, suchość w ustach, podrażnienie śluzówki nosa, nudności, wymioty, płytki oddech, niepokój, rozdrażnienie, tłumienie apetytu i pragnienia, bezsenność, szczękościsk. Przy wysokich przyjętych dawkach mogą występować: euforia, halucynacje wizualne i psychozy, utrudnione oddychanie, w skrajnych przypadkach może dochodzić do zgonu. Na poziomie komórkowym związek ten zwiększa wydzielanie neuroprzekaźników w mózgu poprzez wpływ na zmniejszenie zwrotnego wychwytu dopaminy i norefedryny. α-pirolidinofenony, do których należy α-PHPP mają wpływ znacząco słabszy w porównaniu do metamfetaminy oraz innych związków z grupy katynonów o krótszym łańcuchu węglowym.
Pieprzyca i współautorzy opisują dwa przypadki śmiertelnych zatruć, w których w materiale pośmiertnym stwierdzono wysoki poziom α-PHPP. Pierwszy z opisywanych przypadków dotyczył 36-letniego mężczyzny, natomiast drugi 37-letniej kobiety. W pierwszym przypadku stwierdzone pośmiertnie stężenie α-PHPP wyniosło 0,26 μg/ml we krwi i 0,11 μg/ml w moczu. W drugim przypadku stężenia te wynosiły odpowiednio 0,07 μg/ml we krwi oraz 0,13 μg/ml w moczu. W obu przypadkach na podstawie przeprowadzonych badań, jako przyczynę zgonu stwierdzono zatrucie z głównym udziałem μ-pirolidynoheptanofenonu (α-PHPP).
Pierwszy z opisywanych przez Pieprzyca i współaut. przypadków śmiertelnego zatrucia dotyczył 36-letniego mężczyzny, który w przeszłości nadużywał alkoholu oraz nowych substancji psychoaktywnych (NPS). Mężczyzna ten został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu. Spożywał on wraz kolegami alkohol, po czym położyć się do snu pomiędzy północą, a godziną 1 w nocy. O poranku koledzy próbowali obudzić mężczyznę, co okazało się już niemożliwe. Na jego ciele nie znaleziono żadnych zranień wskazujących na udział w zgonie osób trzecich. Sekcja zwłok wykazała obecność obfitej wydzieliny w drogach oddechowych i oskrzelach oraz niewielkiego stopnia zmiany miażdżycowe. Stwierdzono także przekrwienie organów wewnętrznych. Obserwacja mikroskopowa ujawniła przekrwienie komórek mózgu, płuc, nerek i wątroby. Stwierdzono, także zmiany patologiczne mięśnia sercowego. U mężczyzny stwierdzono również obecność alkoholu etylowego we krwi na poziomie 1,8 mg/ml oraz w moczu na poziomie 2,4 mg/ml.
Drugi przypadek dotyczył 37-letniej kobiety, która w przeszłości miała problemy z nadużywaniem alkoholu i nowych substancji psychoaktywnych (NPS). Kobieta została przetransportowana o godz. 16.00 do szpitala ze wstępną diagnozą: krwawienie wewnętrzne z przewodu pokarmowego, wymioty, biegunka, niski poziom sodu w surowicy krwi i wysoki poziom potasu. Przy przyjęciu na oddział szpitalny kobieta była przytomna, krążeniowo i oddechowo wydolna. Stężenie alkoholu etylowego w osoczu wynosiło 0,45 mg/ml. Około godz. 6 nad ranem nastąpiło nagłe zatrzymanie akcji serca, a podjęte czynności ratunkowe okazały się nieskuteczne. Śmierć nastąpiła o godz. 6.35 – około 14,5 godziny od przyjęcia do szpitala. Sekcja zwłok została przeprowadzona po dwóch dniach. W okolicy pachwiny i podudzia stwierdzono jedynie powierzchowne otarcia. U kobiety stwierdzono obrzęk mózgu. Obserwacja mikroskopowa potwierdziła także zmiany w obrębie komórek mięśnia sercowego oraz stłuszczenie wątroby.
Oba opisane przypadku wskazują, że α-pirolidynoheptanofenon (α-PHPP) jest związkiem niebezpiecznym dla zdrowia i życia osób go przyjmujących. Informacje dotyczące toksycznego działania α-PHPP są jednakże w dalszym ciągu ograniczone. Istnieją jednakże doniesienia literaturowe dotyczące przypadku śmiertelnego zatrucia mieszanego związkami o bardzo zbliżonej budowie: 4-metoksy-PV8 oraz PV9 i 4-metoksy-PV9.